بقعهء سيّد حسن كيا « 1 » : ميان مسجد وكيل و بازار وكيل واقع شده ؛ يعنى يك ضلع از ديوار بقعه ، متّصل است به مسجد ، ضلعى متّصل به بازار . بقعهء كوچكى است ، مدفن سيّد مذكور و آن از بزرگان سادات قزوين بوده كه به شيراز آمده از جهت فراغت و حضور در عبادت . گويند داراى سيرت زكيّه و اخلاق پسنديده بوده ؛ وفاتش در حدود ششصد هجرى است . بقعهء سيّد ابو الوفاء شيرازى : در سمت شمال غربى شيراز است ، خارج از شهر به مسافت يك ميدان اسب ؛ بقعهء كوچكى دارد ؛ اطرافش قبرستان است . از احوالش چيزى معلوم نشد ، جز اينكه سيّدى است جليل القدر ، از اولياء اللّه و با شاه داعى الى اللّه ، معاصر بوده و ارادت داشته . زمانى كه شاه نعمة اللّه ولى - قدّس سرّه - به شيراز آمده ، شرف خدمت آن جناب را نيز دريافته [ است ] . بقعهء بىبى دختران : بعضى نوشته‌اند كه نامش بىبى خديجه و كنيتش ، امّ عبد اللّه ؛ سيّده‌اى است فاضله ، از اولاد حسين بن على بن الحسين ( عليهم السّلام ) . در محلّهء ميدان شاه واقع شده ؛ گويند بنياد بقعه‌اش را زنى از سلاطين نهاده و چون به سبب زلزله ، انهدام به اركانش راه يافته بود ، مرحوم محمّد قلى خان ايلخانى ، به تجديد عمارتش پرداخت و بقعهء بىبى دختران ، به نقل از كتاب هزار مزار ، به تصحيح دكتر نورانى وصال

--> ( 1 ) . كيا : بفتح و كسر اوّل ، به معنى مهتر و بزرگ و خداوند است و سيّد را نيز كيا گفته‌اند . و آن بقعه ، در محلّهء درب شاهزاده واقع است .